Ridwan Xelîl

Jiyan Fikir û Ramanên Min

Ji Bo Şehîdên Çanakkalê

Ev şerê Gelîye Çanakkale çiye?
Gelo heye li cihane mîna vî?
Arteşên bihêz erîş dikin çar û pênç,
– Ji bo ku di ser gir re derbasî Marmara ye bibin –
Bi çend hêzên deryayî dorpêç dikin bejahîye ke piçûk.
Çi mirinxwestineke bê rûmete ku ezman bi ewr
Kanî – bi wê talankerîya xwe – ‘Ev Ewropayî ye’
Dibejê – cilqetên, hêhîs û koma keftaran –
Ku hebê vekirye zîndan û qafesên xwe û hatiye

Cîhana kevin, cîhana nû, hemû netewên mirovan,
Dikelê mîna qûmê, mîna bahozê mahşer mahşer.
Li hember rawestîyaye heft şaristanê cîhanê
Bi Ostralya re tu dibînê Kanada
Rû cûda, ziman cûda, cerm rengûreng
Tenê bûyerek heye li meydanê, ew jî metîngerî
Hin Hîndû ne, hin yamyam, hin nizanim çi bela
Ji xwe dişibihê kotîtîye ev dagirkirin
Ax, ev sedsala bist a tineye, ew hebûna binavûdeng
Çiqas binavûdeng bê jî, di rastîye de şepirze ye
Verîşîya li ser leşkerên me bi mehan
Rijand raza bêrûmet a di urên xwe de
Ger maskeya we neqetîya baye li ber çavên me rûyekî delal bê
Qahpeya ku jê re şaristanî dihat gotin, di rastîye de bênamus
Duvre ji bo dagirkerîye bu wekîlê şeytan ew sedem
Dijware ku, her yek weran dikê deverekê.

Li wir asoyan diqetîne deng
Li vir erhej radikê kurahîyan
Li her sîperê bombeyên mîna birûskan di mejîyan de
Li ser sînga vî leşkerê mîna şêr ditefê
Dibin erdê de wek dojehan bi hezaran top
Bi her topekê re têne kuştin sed mêrxas
Ji asîmana mirin dibarê, ji erdê mirî dipijiqin
Ev çi bahoze, belavdikê laşên mirovan
Ser, çev, beden, paq, çenk, dev, tilî, dest, pî
Di herikin nav newala kom bi kom
Erîşdikê ew namerdê ku li xwekiriye zirx
Wek tofonên birûskan, wek lehîyen ji agir
Agir dibarê, ser pesîrê vekirî
Wek kerîyan difirin balafirên bêhijmar
Top û tifing, gûlle dibarinîn
Li vê artêşa mêrxas binere ku bi vê gefê dikenê
Ne girên ji pol dixwazê û ne tirsa dijmin
Gelo dikarê bidest bixê ev kelha ku ji îmanê ye
Kijan hêz dikarê wî ji xwe re bikê kole, haşa
Ji hêla Xwedê ve hatîye sazkirin ew pergala jidahî

Tê dorpêçkirin ji hêla metîngeran ve ew pergal
Lîstikên mirovan nikarê bend bikê hêza mirovahîye
Ew dil sînorên bêdawî ê Xweda ne
Ferman kir: ‘Ev berhema min a nuwaze ye, binpê neke’
Nevîyên Asim… min di got ya… nevî jî birastî nevîne
Namusa xwe binpê nekirin, binpê nakin

Li van çiya û li van keviran binere, hemû bi laşên şehîdan
Ger ew rukû’ nebana, ti cara ne ditewa ev bejn
Ji anîyên xwe ve derbe xwariye û ketiye erdê
Ji bo heyvekê ya Rab! Çi roj diçin ava.

Ey leşkerê ku ji bo van axa ketîye bin axê
Ger ji asîman dakevin kal û maçbikin ji anîya te hêja ye
Tû çi mezînî ku xwîna te rizgardikê Yekîtîya Xwedê
Tenê Şêrên Bedrê bi qasî te bişanbûn
Kî bikolê ew gora ku li te teng newê?
Bibejim; Werê em te di nav dîrokê de weşêrin tu nayê weşartin
Ew pirtûk têrî deverên ku te bidest xistine nakê
Tenê bêdawîtî dikarê de bigrê nava xwe
Bibejim;  ev, kevirê te ye û Ka’be ye biçikênim li ber serê te
Wayha canê xwe bibihizim bineqşenim li ser kevirê te
Duvre asîmana bigrim bi rizaye te
Li ser gora te bipeçim bi hemû xetereyên xwe
Bi ewrê xemrî werim li ser gora te
Ji wir direjî te bikim sterka Sureyya
Tu li bin vê awîzê, bi xwîn
Dema ku xwe direjkim tava heyvê bênim ba te
Mîna gordarê te birawestim li ber serê te heta sibehê
Her çiqas ne mafê min bê jî bi roj bibim awîzêya te
Êvar û şeva dermanbikim birînê te
Disa ez nikarim bibejim ku min tiştek kiriye ji bo te

Tu, xwoşevîstê rojhilat Siltan Selahaddîn î
Ku şikandîye heza xaçperestan
Mîna Kiliç Arslan li mezinahîya te bûn heyran
Tu, evî ku, dema xemgînî dorpeçkiribû Îslam
Te ew çembera hesinî bi sînga xwe par par kir
Tu evî ku bi canê te re digerê navê te li nav heyîna
Tu, ku biberhemê xwe werê weşartin tuyê zede werê… Heyf…
Li bejna te naye ev aso, ev hawîrdor
Ey şehîd lawê şehîd, ji min nexwaze gorê
Ji te re pesîra xwe vekirîya û libenda te ye peyxember.

Mehmet Akif Ersoy
Wergera Kurdî | Dilazad Art | dilazadart@gmail.com | 16.03.2012

Orjinala Destana “Ji Bo Şehîdên Çanakkalê”
Çanakkale Şehitlerine

Şu Boğaz harbi nedir? Var mı ki dünyâda eşi?
En kesif orduların yükleniyor dördü beşi.
-Tepeden yol bularak geçmek için Marmara’ya-
Kaç donanmayla sarılmış ufacık bir karaya.
Ne hayâsızca tehaşşüd ki ufuklar kapalı!
Nerde-gösterdiği vahşetle ‘bu: bir Avrupalı’
Dedirir-Yırtıcı, his yoksulu, sırtlan kümesi,
Varsa gelmiş, açılıp mahbesi, yâhud kafesi!
Eski Dünyâ, yeni Dünyâ, bütün akvâm-ı beşer,
Kaynıyor kum gibi, mahşer mi, hakikat mahşer.
Yedi iklimi cihânın duruyor karşında,
Avusturalya’yla beraber bakıyorsun: Kanada!
Çehreler başka, lisanlar, deriler rengârenk:
Sâde bir hâdise var ortada: Vahşetler denk.
Kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ…
Hani, tâuna da züldür bu rezil istilâ!
Ah o yirminci asır yok mu, o mahlûk-i asil,
Ne kadar gözdesi mevcûd ise hakkıyle, sefil,
Kustu Mehmedciğin aylarca durup karşısına;
Döktü karnındaki esrârı hayâsızcasına.
Maske yırtılmasa hâlâ bize âfetti o yüz…
Medeniyyet denilen kahbe, hakikat, yüzsüz.
Sonra mel’undaki tahribe müvekkel esbâb,
Öyle müdhiş ki: Eder her biri bir mülkü harâb.

Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;
Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;
Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;
Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.
Yerin altında cehennem gibi binlerce lağam,
Atılan her lağamın yaktığı: Yüzlerce adam.
Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;
O ne müdhiş tipidir: Savrulur enkaaz-ı beşer…
Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,
Boşanır sırtlara vâdilere, sağnak sağnak.
Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,
Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.
Veriyor yangını, durmuş da açık sinelere,
Sürü halinde gezerken sayısız teyyâre.
Top tüfekten daha sık, gülle yağan mermiler…
Kahraman orduyu seyret ki bu tehdide güler!
Ne çelik tabyalar ister, ne siner hasmından;
Alınır kal’â mı göğsündeki kat kat iman?
Hangi kuvvet onu, hâşâ, edecek kahrına râm?
Çünkü te’sis-i İlahi o metin istihkâm.

Sarılır, indirilir mevki-i müstahkemler,
Beşerin azmini tevkif edemez sun’-i beşer;
Bu göğüslerse Hudâ’nın ebedi serhaddi;
‘O benim sun’-i bedi’im, onu çiğnetme’ dedi.
Asım’ın nesli…diyordum ya…nesilmiş gerçek:
İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmiyecek.
Şühedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar…
O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!
Ey, bu topraklar için toprağa düşmüş asker!
Gökten ecdâd inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor tevhidi…
Bedr’in arslanları ancak, bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmiyecek makberi kimler kazsın?
‘Gömelim gel seni tarihe’ desem, sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb…
Seni ancak ebediyyetler eder istiâb.
‘Bu, taşındır’ diyerek Kâ’be’yi diksem başına;
Ruhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;
Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle;
Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;
Sen bu âvizenin altında, bürünmüş kanına,
Uzanırken, gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem;
Gündüzün fecr ile âvizeni lebriz etsem;
Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…
Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki, son ehl-i salibin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddin’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran…
Sen ki, İslam’ı kuşatmış, boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın;
Sen ki, rûhunla beraber gezer ecrâmı adın;
Sen ki, a’sâra gömülsen taşacaksın…Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…
Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,
Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

Mehmet Akif Ersoy

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

Bilgi

This entry was posted on 04/06/2015 by in Dilazad.
%d blogcu bunu beğendi: